jueves, 5 de abril de 2012

ROL

                      vou camiñando co meu corpo polas rúas:
                      (tamén podería ir sin el)
                      pero hoxe toca alugalo no peirao:
                      vou facer de figurante
                      nunha posta de sol.
                      non sei cando escomezei con isto,
                      deixarme levar polas pombas das horas,
                      que non voltan ao pombal,
                      doar o meu sangue
                      a unha vida melancólica...

                      non me vai tan mal, paso
                      case sempre inadvertido,
                      aprendo das paisaxes e da xente,
                      dos acenos, das miradas...

                      mergullado no ar e no presente,
                      non teño máis vicio que vivir.

3 comentarios:

Glub. dijo...

Atendes peticións! Gracias. Abraiante! Nunca fun quen de facer poesía, pero ti es un pozo de sorpresas, un todoterreo da literatura.Alguén vai descubrirte un de estes días e deixarás de falar connosco. Viva Manuel!

Julia dijo...

Preciosa! Y ese final impresionante "non teño máis vicio que vivir".

Manuel me repito... eres genial!

Manuel dijo...

Gracias Cota, gracias Julia. E un luxo ter lectores coma vos.